Diagnoza specyficznych trudności w uczeniu się u dzieci

Diagnoza specyficznych trudności w uczeniu się oraz wskazanie możliwych sposobów wspierania dziecka w radzeniu sobie z problemami szkolnymi, będącymi ich konsekwencją.

Termin specyficzne trudności w uczeniu się stosowany jest zazwyczaj do dzieci w normie intelektualnej, u których rozwój przebiega w sposób nieharmonijny. Powoduje to trudności o charakterze wybiórczym, przejawiające się tylko w niektórych zakresach uczenia się.  Ze względu na przedmiot trudności oraz typowe objawy wyróżniono następujące rodzaje specyficznych trudności w uczeniu się:

Dysleksja rozwojowa – rozumiana jako syndrom specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania, w którym można wyróżnić takie formy trudności jak:

– specyficzne trudności w czytaniu określane jako dysleksja, przy czym zaznacza się, że często towarzyszą im trudności w pisaniu

– specyficzne trudności w pisaniu dotyczące:

ekspresji pisania, czyli wyrażania myśli za pomocą pisma, tworzenia tekstu; jest to rodzaj trudności, który w zasadzie nie jest diagnozowany w poradniach psychologiczno-pedagogicznych ani uwzględniany w opiniach, pomimo to, że w szkole podlega ocenie

• poprawności zapisu, czyli opanowania poprawnej pisowni, określane jako dysortografia.

Dyspraksja – pojęcie to najczęściej używane jest do określenia słabej koordynacji ruchowej, w węższym znaczeniu odnoszone jest do trudności z planowaniem i właściwą organizacją czynności ruchowych. Może jej towarzyszyć obniżona sprawność motoryki dużej lub/i motoryki małej. Efektem dyspraksji mogą być specyficzne trudności w pisaniu określane mianem dysgrafii, przejawiające się niskim poziomem graficznym pisma, które przez to staje się mało czytelne. Zaburzenie to jest odrębne od dysleksji rozwojowej, lecz może z nią współwystępować.

Specyficzne zaburzenie rozwoju językowego (SLI) – rozpoznaje się w sytuacji, gdy język mówiony jest opóźniony w stosunku do pozostałych sfer rozwoju dziecka bez wyraźnego powodu, podczas gdy zdolności niewerbalne są w granicach normy. Trudności mogą obejmować: mowę czynną, tzn. mówienie; i/lub bierną, tzn. rozumienie mowy; realizację i różnicowanie dźwięków mowy; i/lub pragmatykę języka, czyli dostosowanie sposobu mówienia do kontekstu społecznego.

Dyskalkulia to nazwa trudności w posługiwaniu się liczbami i wykonywaniu podstawowych operacji arytmetycznych, przy prawidłowym rozwoju intelektualnym dziecka oraz właściwych metodach nauczania.

Wymienione rodzaje trudności mogą współwystępować ze sobą, jak również z innymi problemami rozwojowymi. W międzynarodowych klasyfikacjach medycznych traktowane są, jako zaburzenia neurorozwojowe, co oznacza, że wynikają z nietypowego rozwoju układu nerwowego. Mogą być zdeterminowane genetycznie.